 |
    
(Οι άχρηστες φωτογραφίες, που φώναζε ένας φίλος να μην τους τις στέλνω!!!!!)
Τη φωτογραφική μηχανή, την σκέφτομαι από τότε που άρχισα να βλέπω χρώμα στη ζωή μου, από τότε που άρχισα να επεξεργάζομαι τη φύση και τις ομορφιές της. Δηλαδή, από μικρό παιδί... Πάντα όμως είχα ενδοιασμούς ν' αγοράσω μία, γιατί φοβόμουν μήπως ζω μόνο μέσα από τις φωτογραφίες κι όχι μέσα απ’ την ίδια την πραγματικότητα. Ακόμη φοβόμουν μήπως η παρουσία της φωτογραφίας μ' εμποδίσει να κατανοήσω κι έτσι ν’ αποδεχτώ την έννοια της λήθης, της φθοράς, του αποχαιρετισμού της στιγμής και τη μαγεία του να συνεχίζεις γυμνή στο χάος, κάτι που θεωρώ ηρωική στάση...
Απόψε, συνειδητοποίησα κι έναν άλλο λόγο που επιθυμώ διακαώς μια φωτογραφική μηχανή που ν' αποτυπώνει ζωντανά της καθημερινότητας τα χρώματα. Είναι το γεγονός, όπως έγραψε στην "Αυτοβιογραφία του Φωτός" ο Γ. Γραμματικάκης, ότι η φωτογραφία αποτελεί την φυλακή του φωτός, που αναγκάζει το φως να μένει για πάντα εκεί, ανίκανο να διαφύγει, να συνεχίσει το διαστρικό του ταξίδι, να διαλαλήσει τις εμπειρίες του στα υπόλοιπα ουράνια σώματα και να διασκορπίσει όλα του τα συστατικά στον κοσμικό αγέρα...
Αλλά όσο κι αν επιθυμώ να κρατώ στα χέρια μου, τον πιο μαγευτικό αλήτη του διαστήματος για να τον ανακρίνω και να μου μαρτυρήσει τα πανάρχαια μυστικά του και μαζί ίσως και τα δικά μου μυστικά, όσο κι αν επιθυμώ να κοιτώ κατάματα την ίδια την ψυχή της φύσης μου, το αιώνιο ΦΩΣ και μαζί τα πιο μύχια «ΓΙΑΤΙ ΜΟΥ», όσο κι αν θέλω να κομπάζω σαν η τροπαιούχος που ταΐζει τον γιγάντιο εγωισμό μου, ότι σταμάτησα τον χρόνο και πρόσθεσα σε μια στιγμή την οπτική μου τη γωνία, τελικά συνειδητοποιώ και δεν το αντέχω ότι φυλακίζω και στερώ την ελευθερία απ' το ίδιο το ΦΩΣ και σκέφτομαι ότι το βιάζω και του παρατείνω της απελευθέρωσης την αγωνία...
ΚΑΒΑΦΗΣ: ΟΣΟ ΜΠΟΡΕΙΣ....
|
Τρίτη 8 Μαΐου 2012
ΠΑΙΧΝΙΔΙΑ ΜΕ ΤΟ ΦΩΣ
